A. Reflectie

Dag 1


Ik heb zoveel woorden in mij hoofd zitten dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Van deze drie dagen verwachtte ik eigenlijk niks. Ik zag voornamelijk een hoop lacherig gezweef voor me. Lekker veel gezelligheid en vooral geen serieus gedoe, daar blijk ik namelijk helemaal niet zo goed in te zijn merkte ik deze eerste dag al. Als ik andere wel eens vroeg wat zij van mij vonden, kwamen daar vrijwel altijd antwoorden als 'open' en 'sociaal' uit. Maar deze dag heeft mij laten inzien dat dat niet de twee beste woorden zijn om mij te beschrijven. In dit dagboekfragment ga ik je vertellen waarom.

Toen wij na weet ik het hoeveel files eindelijk in Biezenmortel aankwamen, schrok ik best een beetje. We verbleven in een heel oud klooster, waardoor de kippenvel al bij binnenkomst over mijn hele lichaam zat, haha. De meevaller van de dag was dat de plek waar onze klas te werk ging de komende dagen, de hemel heette. Dat voorspelt veel goeds dacht ik nog! We begonnen met een rondje in de kring, waarbij je wat over jezelf en over jou verwachtingen van de komende dagen vertelde.


Daarna kregen we een opdracht. Je moest samen met een ander de contouren van je lichaam overtekenen en daarna in je hoofd, hart en voeten eigenschappen van jezelf schrijven. Zoals je op de foto kunt zien, schreef ik in mijn hart 'open'. Maar bij de opdracht die hierop volgde, merkte ik dat ik die zo goed als wat kon doorstrepen. Bij deze opdracht begon namelijk vrijwel iedereen hele persoonlijke en emotionele dingen te vertellen. Dat was iets wat ik niet durfde. Het is niet dat niks mij kan raken, want ik was wel degelijk ontroerd door de verhalen van de anderen. Maar om nou mijn eigen verhaal te vertellen... Dat vond ik nog al wat. Mijn verdriet delen is niet iets waar ik goed in ben. Waar ik dan wel weer heel goed in ben is iedereen om mij heen net zo lang afsnauwen tot dat zij niet meer verder durven te vragen wat er aan de hand is. Mij van mijn beste kanten laten zien is geen probleem, maar mijzelf van mij kwetsbare kanten laten zien is een ander verhaal. Huilen in het bijzijn van anderen? Noway, daar ben ik sterk genoeg voor praat ik mijzelf dan altijd maar aan.




Dag 2


Na een intensieve dag, en eerlijk gezegd ook best een intensieve nacht, moesten we al vroeg de veren uit! Er stond een lange, heeeeele lange wandeling op de planning. Deze wandeling moest in complete stilte. Het was denk ik de bedoeling dat je een werd met jezelf (en je gedachten). Dit vond ik heel erg moeilijk. Ik denk dat komt omdat ik mijzelf ook hierbij van mijn serieuze kant moest laten zien. Die kant heb ik namelijk wel degelijk, maar meestal komt die alleen te voorschijn als er niemand om mij heen is. De enige gedachte die tijdens de wandeling naar boven kwam, was de gedachte over wat voor gesloten persoonlijkheid ik dus eigenlijk heb. Iedereen durfde te zeggen wat hij of zij meegemaakt had, en dat terwijl ik ook wel het een en ander te vertellen had. Maar dat vertellen? Dan ziet iedereen dat ook ik toch echt wel te raken ben. En toen kwam het bekende bord weer voor mijn kop waardoor ik weer zweeg en deed alsof mijn leven rozengeur en maneschijn is.

Na het lunchen vertrokken wij met onze klas weer naar de hemel (blijft raar om te zeggen haha). Hier gingen wij aan de slag met onze meegenomen voorwerpen en foto's. We gingen weer in de kring zitten en als degene die aan de beurt was klaar was met vertellen, mocht hij/ zij de volgende aanwijzen. Ook mocht je zelf kiezen of je over je meegebrachte voorwerpen of je foto's wilde uitleggen. Toen ik na zo'n twintig minuten billen knijpen gekozen werd, ging ik voor mijn foto's. Ik had hiervoor foto's gekozen waarbij ik een andere rol heb. Namelijk de rol van zus, vriendin en vriendin in een relatie context.

Ik begon met mijn vriendinnen en mij vriend, dit omdat dat eigenlijk allemaal op rolletjes loopt. Als laatste vertelde ik over mijn zusje. Dit was het moment wat voor mijn omkeer in de identiteitsdagen zorgde. Ik dacht dat ik dit wel kon vertellen zonder tranen, juist omdat ik begon met allemaal positieve dingen in mijn leven. Maar toen ik alleen al vertelde hoe ze heet en hoe oud ze is, prikte de tranen al in mijn ogen. Ik begon te vertellen over het feit dat mijn zusje verstandelijk beperkt is, epilepsie heeft, hypemobiel is en ik zo nog een hele waslijst had. Eigenlijk is er niets wat wel echt meezit voor haar. Ik voel me daar soms best schuldig over, gezien ik juist alles mee heb. Ik studeer, heb vrienden, een hele lieve vriend en geniet volop van het leven.

Toen ik dit vertelde werd er super fijn op gereageerd. Iedereen was heel geïnteresseerd en stelde vragen. Ook kreeg ik de vraag of de situatie rondom mijn zusje mijn leven niet beperkt. Deze vraag stelde mij voor een seconden aan het denken, maar ik wis vrij snel het antwoord. het is namelijk heel hypocriet en egoïstisch naar mijn mening om te zeggen dat het mijn leven beperkt. Het leven van Jessica, mijn zusje, dát wordt erdoor beperkt. Mijn leven wordt er alleen door beïnvloed.

Achteraf was dit een hele fijne dag. Ik heb mijn verhaal kunnen doen. Dit was een van de eerste keren dat ik het zo open vertelde en mij van mijn kwetsbare kant heb laten zien hierover. En ook nog eens zonder dat ik daar op afgerekend werd. Integendeel zelfs! Op de poster van mijn lichaam werden juist allemaal super positieve en lieve dingen gezet zoals 'moedig', 'zorgzaam' en 'lief'. Vanaf dit moment waren mijn identiteitsdagen al compleet, en wat was ik trots op mijzelf!



Dag 3


Ik ga niet liegen. Ik was super blij dat ik mijn verhaal aan de klas verteld had, maar ik was er wel een beetje door van streek. Daarom kon ik ook niet wachten op de avond, en dan voornamelijk op het feesten. Ik zat de volgende ochtend, dag drie, dan ook met een behoorlijke kater in de kring in de hemel. Tot mijn grote schrik moesten we ook nog actief gaan doen! Pff, ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet echt zag zitten. We moesten een soort sollicitatiegesprekken gaan voeren. In deze gesprekken was het de bedoeling dat je jezelf kon verkopen aan de hand van de dingen die je over jezelf geleerd had de afgelopen twee dagen. Dat ging mij best goed af, ondanks de knallende hoofdpijn haha.

Dat deze opdracht mij voor mijn gevoel goed afging, gaf mij de extra bevestiging dat ik geslaagd ben voor de identiteitsdagen. Ik had nooit gedacht dit te zeggen, maar ik ben mijzelf wel degelijk beter gaan leren kennen. Ook weet ik nu dat jezelf kwetsbaar opstellen soms heel positief kan uitpakken. Je kan niet altijd alles zelf oplossen, en opproppen is al helemaal geen oplossing.

Het is misschien een beetje laat, maar hierbij wil ik Yvette en Victor dan ook nog even van harte bedanken voor de drie leuke, leerzame en zeker weten inspirerende dagen!





Mijn meegebrachte voorwerpen


1. Een sleutelbos

Ik heb dit voorwerp meegenomen naar de identiteitsdagen omdat mijn deur altijd openstaat voor alles en iedereen. Wanneer vrienden of vriendinnen van mij problemen hebben sta ik altijd voor ze klaar. Zelfs als ik eigenlijk geen tijd heb, maak ik daar tijd voor. Vrienden zijn namelijk een van de belangrijkste dingen in je leven naar mijn mening. Zonder vrienden heb je niks om op terug te vallen. Daarom vond ik dit een belangrijk  iets om mee te nemen. Het zegt wat over mij en ik hoop ook over een hoop anderen uit mijn omgeving!




2. Een agenda

Als tweede voorwerp had ik een agenda meegenomen. Vele van jullie zouden denken dat ik zoiets als een agenda meeneem omdat ik een echte planner ben. FOUT! Ik heb namelijk niet zonder een agenda meegenomen, maar ik heb een lege agenda meegenomen. Dit omdat ik juist totaal geen planner ben. Ik ben de slechtste planner ooit en schuif altijd alles wat ik moet doen naar voren. Uitstellen is dus iets waar ik super goed in ben! Aan dit punt wil ik graag gaan werken gedurende de pabo, want als juf kan dat natuurlijk niet. Vandaar dus deze agenda, om vanaf nu wat beter te gaan plannen!


3. Medicijnen

Als laatste heb ik de medicijnen van mijn zusje meegenomen. Zoals ik al eerder verteld heb, heeft mijn zusje van het een en ander last. Daarom is het belangrijk dat zij altijd haar medicijnen op de juiste tijd en de juiste manier inneemt. Ook heeft zij altijd haar noodmedicijn bij zich voor het geval dat zij een grote epileptische aanval krijgt en hier niet zelfstandig uit moet komen. De reden dat ik dit meegenomen heb is omdat hij mij vormt. Het zorgt er namelijk voor dat ik een vrij verantwoordelijk persoon ben als het gaat om de gezondheid van anderen.